کد مطلب  :  ۸۳/ ۸۵/ ۹۵

در بین اصحاب کربلا هیچ فرد ضعیفی وجود ندارد. نوجوان سیزده‌ساله، لباس رزم می‌‌پوشد و در مقابل آن همه دشمن با شمشیرهای برهنه می‌‌رود با اینکه حالت جنگجوهای سابق و شمشیرهایشان ترسی داشته که هر کسی نمی‌‌توانسته در مقابل آن‌ها دوام بیاورد. آن نوجوان در خطاب به دشمن می‌گوید:

امیری حسینٌ و نِعمَ الأمیر.[۱]

یک دوره تام و تمام الگو در همه زوایا در این مجموعه (اصحاب کربلا) هست و نهایتِ گذشت هم از سوی آن‌ها اجرا شده است. فقط کافی است انسان از هر جنس و شجره‌‌ای باشد، یک مقدار توجه به این جریان برایش حاصل شود و خودش را یک جایی ببیند؛ یعنی دلش یک جایی بشکند، راهی پیدا کند و شروع به حرکت کند. بسیاری از این الگوهای پاک و مهذّب، افرادی مثل ما بودند و معصوم نبودند؛ ولی به سبب آن جوهره طلایی که داشتند، مورد عنایت قرار گرفتند و همراهی حضرت سید الشهداء علیه‌السلام رزق آن‌ها شد.

جریان حضرت سیدالشهداء علیه‌السلام  با مرکز دل و عواطف، ارتباط دارد و شاید هیچ جریانی از جریان‌های اهل بیت علیهم‌السلام این‌طور نباشد. گریه کردن بر حضرت صدیقه طاهره سلام‌الله‌علیها هم طهارت، هم تحمل و هم ثبات قدم می‌‌خواهد؛ ولی «سفینه الحسین اسرع»؛[۲] کشتی امام حسین علیه‌السلام  همه را سوار می‌‌کند.

این ارتباط و پیوند حاصل نمی‌‌شود، مگر این که انسان، در طول شبانه‌روز یک بخشی را برای تأمل و تفکر برای جریان حضرت سید الشهداء علیه‌السلام و مطالعه مقتل بگذارد یا به گونه‌ای پیوندی برقرار کند. در این‌صورت به تدریج، دل می‌‌شکند و بعد از آن، این پیوند نباید قطع شود.

————————————————-

[۱]. مناقب آل أبی طالب علیهم السلام (لابن شهرآشوب)، ج‌‌۴، ص۱۰۴٫

 [۲] . ینابیع الحکمه، مقدمه ج۱، ص۳۰۲٫