بسمه تعالی

کد مطلب: ۲۲۱/ ۸۷/ ۹۶

جایگاه شیاطین و جایگاه بدی‌ها هم جایگاهی است که صالحین را منحرف و مشغول به دنیا می‌کند؛ حتی اولیا را مبتلا می‌کند. آن ابتلا ممکن است انواع رنگ‌ها را داشته باشد. ممکن است ابتلایی خدایی و یک نوع تأدیب باشد:

الهی لَا تُؤَدِّبْنِی بِعُقُوبَتِکَ؛[۱]

پروردگارا! مراد با عقوبتت، ادب مکن.

شخص، یک لحظه غافل شده و حالا مستحق این شده است که مورد تأدیب قرار بگیرد؛ آن هم با نوعی از عقوبت‌ها – نستجیر بالله -. در این صورت هیچ قدرتی نمی‌تواند او را نجات دهد، مگر شکستگی.

سینه باید بسیار بزرگ باشد که خط و ربط توحیدی را بگیرد، جایگاه الگوها را در مدار انبیا بگیرد، جایگاه اولیا را بگیرد، پایین‌تر از اولیا را بگیرد. هر کسی را در جای خود بنشاند و قلبی حکیم ارائه دهد. قیامت، عالم غیب و درون خود را بشناسد، جایگاهِ توحید در درون خود انسان را بشناسد و این جایگاه را در آن عالمی که بعد خودش هم می‌خواهد برود، بشناسد.

همین الآن حضرت یونس علیه‌السلام در عالم برزخ و عالم ملکوت جایگاهی از نعمت‌های الهی دارند، حضرت مریم سلام‌الله‌علیها نیز به گونه‌ای. این‌ها الگوهایی قرآنی‌اند که پایین‌تر از اهل‌بیت علیهم‌السلام هستند و به گونه‌ای نزدیک‌تر به شرایط ما هستند. اهل‌بیت علیهم‌السلام به حسب این که سرّ و باطن این قضایا هستند، صحبت کردن از آن بزرگواران مشکل‌تر هم می‌شود؛ ولی تمام این انبیا، تمام بزرگان قرآنی و افرادی که در طول تاریخ بوده‌اند؛ از آن پیرزنی که خدا را با دلی صاف و زلال پرستش کرده تا بقیه، الآن جایگاهی پاک و منزه در بهشت برزخی دارند و بعد هم همین گونه، ارتباط آن ها با خدا محفوظ است.

———————————————————————————

[۱]. مصباح المتهجد، ج۲، ص ۵۸۲، دعای ابوحمزه ثمالی.