شعر – سیر وسلوک 

خودشناسی ره مردان خداست

راه عارف زره خلق جداست

…

ره او راه یقین است یقین

خلق را گو سر این سفره نشین

…

عارفت سوی خدا می خواند

درد و درمان تو را می داند

…

لیک باید بجهاد اکبر

نفس خود را شکنی پا و کمر

…

شهوات از پی نابودی تو

می ستانند دلت را به گرو

…

چیست طول امل و آمالی

جمله اقعدنی اغلالی

…

نکند بسته به زنجیر شوی

هم زمین خوار و زمین گیر شوی

…

میل پستی مکن ای آزاده

تا نبینیم تو را افتاده

…

ذوالفقارت اگر امداد کند

حضرت عشق تو ار یاد کند

…

نفس می میرد و تو زنده شوی

تا ابد زنده و پاینده شوی

…

جذبه ای روح تو را می گیرد

نفس اماره زتو می‌میرد

…

می توانی که کنی خلع بدن

سفر روح کنی بی سروتن

…

سفری با دل و جان خواهی کرد

سیر باروح و روان خواهی کرد

…

سفری سوی سماوات کنی

زنده دل کوچ ز اموات کنی

…

شب چو بنشینی و قرآن خوانی

رمز غیبوبت خود می دانی

 …

روح تو میل پلیدی نکند 

میل هر چیز که دیدی نکند

…

عالم قدس به کشف و به یقین

نگری علم، همین است همین

 …

چشم تو شاهد و بینا گردد

گر جهادت همه «فینا» گردد

 …

نفس اماره که از او فریاد

می دهد خرمن طاعات به باد

 …

همرهش گر بروی خوار شوی

مفتضح بر سر بازار شوی

 …

همچو طفلان به تو بازی ندهد

سوقت از حال به ماضی ندهد