شعر – مجمع البحرین

 باز گویم از تجلی‌های او

از تجلی‌های هو سبحانه

…..

آدمی را مجمع البحرین دان

آب تلخ و آب شیرین توامان

…..

هم صفات خوب و بد را مستعد

هم قوای خیر و شرّ در او بجد

…..

لشگر جهل و قوای واهمه

هست سلطان شب و روز همه

…..

هر زمان یک جلوه از سوئی کند

جلوه‌ای هر لحظه با روئی کند

…..

هست با سالک چه لیل و چه نهار

گوید از این بگذر و آن را گذار

…..

زاهلبیت ای سالک راه اله

باید استمداد تا جوئیم راه

…..

راه اگر بردی به سر حد یقین

می شوی ام الکتاب ای نازنین

…..

خویش را در خویش پیدا می کنی

می کشی خود را و احیا می کنی

…..

می روی در عالمی بی انتها

که انتهایش را خدا کرده رها

…..

در مقام کشف خود بینی جهان

می شناسی سود دیگر از زیان

…..

از تمثل های بی حد و حساب

می روی بیرون تو از‌حجب و حجاب

…..

خوب آن جا وسعت ممکن ببین

برفراز قله عرفان نشین

…..

ز اولیا هم اوحدی خواهد گذشت

گر خدا خواهد نویسم سرگذشت

…..

از تمثل‌های شیطانی اگر

کم نویسم هست بهتر ای پسر

***************
سررسید ۸۶ و ۹۱:‌مجمع البحری