شعرخضر مسیحای بهاری‏

به مناسبت رحلت حضرت آیت الله بهجت قدس سره‏

حجت الاسلام والمسلمین جعفر ناصرى‏

اى در کنف رحمت حق سارى و جارى‏        

وى همسفر مرحمت حضرت بارى‏

…..
میعاد تو کى بود و کجا بود که امروز        

این‏گونه شدى از همه خلق فرارى‏

…..
پژمرده شد از داغ تو هر لاله که دیدیم‏        

روحى بدم اى خضر مسیحاى بهارى‏

…..
دل‏مرده ز تاریکى ایام فراقیم‏        

اى جان چه توان کرد به این ضربت کارى؟!

…..
رحم ار به من امروز نکردى، عجبى نیست‏        

تا خود چه کنى با دل یک دشت قنارى؟

…..
عالَم ارنى گفت و تو لا گفته ‏اى امروز        

رحم آر که سودى نکند گریه و زارى‏

…..

بشکست سبو، جام تَرک خورد و خُم مى‏        

افتاد ز رونق هنر باده گسارى‏

…..
شد غمکده دنیا و صفا رفت زمشعر        

بیتوته از این پس به منا ماند و خمارى‏

…..
اى رهبر دلسوختگان! رسم وفا نیست‏        

یک مشت مصیبت‏ زده را هیچ شمارى‏

…..
جمعى به تو مشغول و گروهى زتو فارغ‏      

این سان شود امروز جدا جنت و نارى‏

…..
آن را که نصیب از مى توحید ندادند      

 ترسم که شود قصه اسفار حمارى‏

…..
گفتى که در این باغ تو گل باش و گرنه‏        

جهدى کن و از دست مده مسند خارى‏

…..
یا مرد چنین باش و دل از غیر بپرداز        

یا دست مزن در کمر و زلف نگارى‏

…..
«جعفر»! غم ایام از این داغ چشیدى‏        

پس قدر بدان باقى این قوم و ذرارى‏
   …..