شعر   –  ذکـــــــر الله

اگرت علم حقیقت خواهی

یا که خواهی ز خودت آگاهی

…

ذکر حق بیعدد و بی حد کن

یاد او بر دل خود ممتد کن

…

ذکر او از تو پلیدی ببرد

حجب ظلمت و نوری بدرد

…

علقه نفس جدا خواهد شد

راه تو راه خدا خواهد شد

…

بایدت هیچ ز حیوان نخوری

بر خود این ترک تو لازم شمری

…

عزلت از خلق کنی ایامی

نهراسی دگر از بدنامی

…

صمت را روز و شبان پیشه کنی

وز سخن سخت تو اندیشه کنی

…

بعد از آن ذکر تو را پاک کند

سیر روحیت بر افلاک کند

…

انس با ذکر تو را میگیرد

غیر حق در نظرت می میرد

…

خاطرات از نظرت دور شود

ذکر و ذاکر همه مذکور شود

…

با زمان دوست شوی یار شوی

همرهش ساعی و سیار شوی

…

لحظه و ثانیه همچون ملک است

ملکی هست که نامش فلک است

…

لحظه  را تا به ابد پیوند است

هر که فهمید دلش خورسند است

…

اهل غفلت نبرد بهره از آن

سالهایش گذرد بی سامان

…

سر توفیق اگر می خواهی

بایدت ثانیه را آگاهی

ما چه غافل ز زمانیم امام

غافل از حضرت آنیم امان

…

این قسمها که خدا خورده به او

سرنخی هست به اسرار مگو

…

شب قدر و سحرِ قول خدا

راز گویی زمان است به ما

…

ساعت و روز شب و برج و بروج

همه خوانند تو را بهر عروج