شعر  –  روح مجرد

مى شناسم من یکى از انبیا

با بدن رفته است تا قرب خدا

…..

آن قدر دارد لطافت پیکرش

که ندارد سایه از پا تا سرش

…..

جسم او بینی بسان برگ گل

کل عقل است آن عزیز و عقل کل

…..

دشمنانش هم به او امیدوار

جمله از احسان و لطفش شرمسار

…..

چشم او ریزد چو گوهرهای ناب

دوزخی گردد بهشتی از ثواب

…..

خلق را او رحمه للعالمین

رحمه للعالمین یعنی همین

…..

که ندارد هیچ لطفی را دریغ

دست اندازد بگیرد هر غریق

…..

یا رب از ما تو سلامش می‌رسان

بندگی‌ها از غلامش می‌رسان

…..

قصه ما را بگو با آن حبیب

که شده ما را دلی خونین نصیب

…..

حالیا ساقی ندارد جمع ما

بین ندارد نور اکنون شمع ما

…..

گر نظر بر ما کند از لطف اوست

در جهان از ساقی او گفتگوست

…..

شیعه را گو انتظار از حد گذشت

با که گوید جز تو از خود سرگذشت

…..

قلب ما از درد هجران آب شد

چشمه در چشمان ما نایاب شد

…..

ریش‌ریش است این جگر ما را و خون

از تو هستیم و الیک راجعون

…..

ای عزیز مصر هستی الرجا

الرجا ما را دعا گوئی دعا

 ****************

 

این شعر در ضمن شعر قبلی آمده که اختلافاتش با این شعر ذکر شد