شعر – داستان نقطه باء

داستانی است عجب نقطه باء

که از او خلق خدا گشته به پا

..

‏خوش بود گر که ز خود بگریزى‏

با تولاى ولى آمیزى‏

..

ظلمت و جهل به یک سو بنهى

تا ز وسواس و خیالات رهی

..

‏دیده روشن کنى از اسم خدا

تا خدا رنگ کند جان تو را

..

نور اسماء کند امدادت

می‌شود لطف خدا استادت

..

آن که فرمود منم نقطه باء  ‏

 رازی از غیب تو را کرد انباء

..

نقطه را کس نشناسد چو على

نقطه سری است به علم ازلى

..

سخنش فهم کنی از مرد رهی

تا ز اوهام و جهالت برهی

..

‏ عالم نقطه ندارد پایان  ‏

پى نبردند مگر دانایان

..

نقطه یعنى سبب کون و مکان

نقطه یعنى زخفا سوى عیان

..

نقطه سرّیست خدا را ز ازل

که گرفته به کف خویش علل

..

نقطه آزاد ز ما و ز من است

حرف بسیار و بدون سخن است

‏..

 نقطه را علم کتابى نبود  ‏

سرّ غیبی ست سرابى نبود

..

نقطه سر فصل فصول تفصیل

نقطه پایان کثیر است و قلیل

‏..

نقطه از وحدت صرف آمد و باز

باز گردد همه این راه دراز

..

هیچ کس نقطه ندانست کجاست

به زمین است و سما یا همه جاست

..

غرقه در آب بدى کشتى نوح‏

اگرش نقطه نمى‏ داد فتوح‏

..

عقل فعال همین نقطه بود

دوست را خال همین نقطه بود

..

نقطه سیر نفس رحمانى است

امتداد الفى را بانى است

..

نقطه سرّى زهویت دارد

خط آزادى نیت دارد

..

نقطه گم گشت به حرف و به حروف

نکته‏ ها هست در این باب الوف

..

قصه حرف اگر مى‏ خواهى

ز خدا کن طلب آگاهى

..

آن چه از حرف ببینى به جهان

همه را نقطه نمودست عیان

..

گر کنى سوى سماوات سفر

بینى از حرف چه بسیار خبر

..

بار قرآن همه دارد بر دوش

چشم باید همه ‏ات باشد و گوش

..

تا بدانى که حروف عربی

‏هستشان جسمی و روحی و ربی

..

چون به ترکیب رسد حرف و حروف

بحر معنى به صف آیند و صفوف