کد مطلب  : ۴۷/ ۸۵/ ۹۵

تعاریفی که برای رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله در قرآن آمده، از تعاریف تمام انبیاء بالاتر است؛ فقط دقّت می‌‌خواهد. خداوند می‌‌فرماید:

وَ ما رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَ لکِنَّ اللَّهَ رَمى؛‌‌^[۱]

و آن‌گاه که تیر مى‌‌انداختى، تو تیر نمى‌‌انداختى؛ خدا بود که تیر مى‌‌انداخت.

در تفسیر می‌‌گویند: معنای آیه این است که: «خداوند، آن را به هدف رسانید» و همین‌طور مطالبی اضافه می‌کنند تا با عقل سازگار باشد؛ ولی تعبیر، این است که این تیری که پرت کردی، شما نبودی؛ خدا بود. می‌‌توانست بگوید: «و لکن الله اصابه الی الهدف». خداوند متعال در این آیه به مقام فنا اشاره دارد؛ یعنی شما در عین این که شما هستی، ولی شما نیستی؛ یعنی یک بار استناد رمی را برای رسول خدا ثابت می‌‌کند و یک بار همان را نفی می‌‌کند و به خدا استناد می‌‌دهد. یعنی حرکات، آینه‌‌ای از اراده حق است و هیچ چیزی از خودت نبوده است. 

إِنْ هُوَ إِلاَّ وَحْیٌ یُوحى؛[۲]

گفتار او چیزى جز وحى که به او نازل مى‌‌شود، نیست.

این آیه درباره گفتار رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌و‌آله است، و آیه مورد بحث درباره اعمال و رفتار آن حضرت است.

 ——————–

[۱]. سوره انفال، آیه ۱۷٫

[۲] . سوره نجم، آیه ۴٫