«زمزمه سحری»؛یادى از آیت الله کشمیرى
حجت الاسلام والمسلمین جعفر ناصرى‏

داشتم زمزمه ‏اى وقت سحر

که چرا رفته زآه من اثر؟

…..
دیده من ز چه یارى نکند؟        

دل شب آینه‏ کارى نکند؟

…..

بس که دلخسته‏ ام و افسرده‏        

سیل غم هستى من را برده‏

…..

نه دلم شاد و نه جانم آباد

داد ازین خسته دلى ‏ها! فریاد!

…..
غرقه در فکر و غم و غصه بُدم‏        

که چه مى‏ خواستم اول، چه شدم!

…..
یادم آمد به زمان‏هاى قدیم‏        

که دلم بود مرا یار و ندیم‏

…..
از خدا مى‏ طلبیدم شب و روز        

حکمت و علم و عمل، جذبه و سوز

…..
تا مرا لطف خدا شد هادى‏        

یافتم ز امر پدر استادى‏

…..

وه چه استاد که از لطف إله‏        

چهره‏اش جلوه اسماءالله‏

…..

خال هندو، رخ کشمیرى داشت‏        

صولت حیدرى و شیرى داشت‏

…..

عالم و عارِف و آسوده ز غیر        

فارغ از مسجد و میخانه و دیر

…..

لطف بى‏ حد ز کرم داشت به ما        

این همه بود ز الطاف خدا

…..

چون به کارم گره‏ اى مى ‏افتاد        

مى ‏شدم زود به نزد استاد

…..

کاى همه بود و نبودم! چه کنم؟        

جلوه کشف و شهودم!، چه کنم؟

…..

گره افتاده به کارم، مددى‏        

وه چه دلخسته و زارم، مددى‏

…..

خضر عیسى دم من باش که دل‏        

شده از تشنگى خویش خجل‏

…..

اى شفا بخش دل بیمارم‏        

مددى کن که نیفتد بارم‏

…..

یاد او سبز! که یادم مانده است‏      

 آنچه گفته است و برایم خوانده است‏

…..

نکته‏ هایش همه چون دُرّ و گهر        

همه آیات و روایات سفر

…..

سفر از خویش نه از شهر و بلد        

سفر از کثرت موهوم و عدد

…..

سفرى با قدم صدق و صفا      

 به تماشاى امامان هدى‏

…..

گفت رازى به زبانى ساده

مرد علم و ورع و سجّاده

…..

اندر این راه که بس باریک است‏        

تکروى عاقبتش تاریک است‏

…..

چه خطرهاست در این بیشه که شیر      

 نرهد جز به عنایات امیر

…..

من و تو همسفر و همراهیم‏        

در پى وصل و لقاء اللّهیم‏

…..

یا على گوى و بده دست به من‏        

تا برون آیى از این رنج و محن‏

…..

مددى خواسته‏ ام در کارت‏        

هیچ کس را نرسد انکارت‏

…..

دست در دست من ار بگذارى‏        

خویش را هم به خدا بسپارى

…..

راهى وادى جان خواهى شد        

آنچه حق خواسته، آن خواهى شد